De Lange Muur

Op zaterdagavond loopt het dorp massaal uit om bij chin.ind.spec. restaurant De Lange Muur te gaan eten. Mensen vlijen er in luie stoelen neer, elk met een ander belang. 

In de hoek van het vertrek zit een groep luidruchtige mensen die op de verkeerde manier hun rondes met eten bestellen. Als een marktkoopman die zijn laatste rozen wil slijten, roept er een geagiteerd dat de teriyaki kipspiesjes per enkel stokje worden geserveerd. Geen stapelkorting.

Kinderen worden mentaal aan hun stoel gebonden door ze geen friet maar een iPad voor te schotelen. Zo houden ze het twee uur vol; precies het tijdsbestek waarin de volwassenen proberen zo veel mogelijk te eten, tot ze naar buiten waggelen van het overtollige gewicht.

De gefrustreerde figuur in de hoek roept door de hele zaak dat hij zal wachten tot zijn adolescente kroost allemaal 'opgetieft' is voordat de rest een erfenis verdeelt — die aan de decibellen te horen flink is.

De schotel op het midden van de tafel draait ondertussen behendig rond. Zo kan iedereen pakken wat er is besteld. Maar pas op voor het blijven haken van je eetstokjes achter een bord. Dan volgt een tsunami van bier en sojasaus.

De enige die rustig blijft, is de ervaren gastvrouw. Ze heeft een datacentrum in haar hoofd. Zodra jij een specifiek drankje bestelt, grift ze dit in haar geheugen. Als je de volgende keer weer naar de zaak komt, ontvangt ze je met een glimlach. 'Voor u een Heineken van de tap, meneer?'